Μετενσάρκωση

Ίσως η πιο ρομαντική σκέψη που έχει κάνει ο άνθρωπος είναι ότι η ψυχή του έχει πεθάνει, έχει γεννηθεί και συνεχίζει έναν κύκλο ενσαρκώσεων και μετεμψυχώσεων από την αρχή του χρόνου. Παλιοί εραστές συναντιούνται ξανά, εκκρεμότητες του παρελθόντος διευθετούνται, αδικημένοι δικαιώνονται και η ψυχή εξελίσσεται στο μονοπάτι της προς τη Θέωση – την ένωση δηλαδή με την Πηγή της Δημιουργίας.

Είτε κάποιος πιστεύει στη μετενσάρκωση είτε όχι, δεν μπορεί να αγνοήσει το πλήθος των δοξασιών που υπάρχουν ανά τον κόσμο πάνω σε αυτό το θέμα. Με αφετηρία θρησκείες όπως ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός με το νόμο του Κάρμα, τη φιλοσοφία των Πυθαγόρειων αλλά και περιγραφών των αρχαίων Αιγυπτίων και Ινδιάνων, ερχόμαστε στο σήμερα όπου το ταξίδι αυτό της ψυχής παρεξηγείται και χλευάζεται όταν το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που έχουν πραγματοποιήσει κάποιου είδους αναδρομή δηλώνουν ότι ήταν είτε η Κλεοπάτρα, βασίλισσα της Αιγύπτου, είτε ο Μέγα Αλέξανδρος. Υπάρχουν βέβαια και οπαδοί του κινήματος του New Age που δηλώνουν ότι έζησαν στην Ατλαντίδα αφού μετανάστευσαν εκεί από τη Λεμούρια…

Για τους ορθολογιστές όλα τα παραπάνω μοιάζουν φαντασίες πεντάχρονων αγοριών ωστόσο η ψυχή, ενέργεια εκπορευόμενη από την Πηγή όντως ταξιδεύει. Τί σημαίνει όμως το ταξίδι αυτό; Και ποιο το νόημά του;

Χρόνια τώρα έχω αφήσει τον ορθολογισμό και τις γήινες εξηγήσεις στην άκρη. Έχω αφεθεί ανοικτός σε κάθε ενδεχόμενο που αφορά την ύπαρξή μου και τα βήματά μου σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Κάποια στιγμή λοιπόν, στην τέταρτη ή πέμπτη απόπειρα αναδρομής σε προηγούμενη ζωή με τη βοήθεια ενός πολύ σημαντικού για εμένα Δασκάλου, βίωσα κάτι που δεν είχε να κάνει με αυτό που εγωιστικά έψαχνα να βρω. Και αυτό θέλω να μοιραστώ απόψε μαζί σας.

Ρομαντικός και περίεργος εκ φύσεως πάντα έψαχνα στον κόσμο της μεταφυσικής τις απαντήσεις για κάθε μου ερώτημα. Όχι γιατί η λογική δεν με κάλυπτε, αλλά επειδή δεν μου αρκούσε. Αν εγώ είμαι εδώ τώρα, που ήμουν πριν; Που θα είμαι μετά; Ξεκίνησα λοιπόν μέσω διαφόρων τεχνικών (ύπνωση, αυτοΰπνωση, ενεργητικό διαλογισμό) να κάνω τα ταξίδια μου. Αλλά δεν μου έδιναν κάποια απάντηση στο «γιατί». Μέχρι τη στιγμή που ήρθα σε επαφή με την τεχνική της ομφαλοσκόπησης.

Για όποιον δεν γνωρίζει, μιας και δεν είναι η πλέον γνωστή μέθοδος, χρησιμοποιείται σπάνια και από αρκετά παλιούς δασκάλους, η ομφαλοσκόπηση σε φέρνει σε επαφή με το κέντρο σου και μέσω αυτού μπορείς να «ταξιδέψεις» όπου έχεις ανάγκη να πας. Κάτι σαν τη σημερινή υπνοθεραπεία όπου ο υπνωτιστής χωρίς ουσιαστικά να σου λέει τι να κάνεις, σε ωθεί να πας εκεί που χρειάζεται να πας, βαθιά στο υποσυνείδητό σου.

Για να λειτουργήσει η ομφαλοσκόπηση θα πρέπει να αποδεχθείς ένα και μόνο πράγμα, ότι είσαι ένα με κάθε τί που υπάρχει στο σύμπαν. Αυτή η παραδοχή είναι το καύσιμο και το μυαλό σου η μηχανή.

Αυτό λοιπόν που βίωσα ήταν το ταξίδι, όχι της ψυχής, αλλά του φωτός.

Κάποτε, εκατομμύρια χρόνια πριν, στο απόλυτο σκοτάδι του τίποτα άστραψε μια σπίθα. Κανείς δεν ξέρει το πως και το γιατί. Αυτό ακόμα το ψάχνουν. Η βροντή αυτή έδωσε ώθηση στη δημιουργία. Μια σειρά γεγονότων άρχισε να εκτυλίσσεται από τότε, κόσμοι δημιουργήθηκαν, σύμπαντα, άστρα, κομήτες, πλανήτες, νεφελώματα και γαλαξίες, κόσμοι μυστικοί που ακόμα δεν είναι φανεροί, δεν έχουν όνομα, και το ταξίδι της σπίθας συνεχιζόταν ασταμάτητα. Μοναδικός σκοπός της η δημιουργία και η συνέχιση. Αυτή τη σπίθα ας την πούμε Πηγή. Όταν στο ταξίδι της δημιούργησε τους ανθρώπους, οι άνθρωποι τη βάπτισαν Θεό, όνομα όμως δεν έχει ούτε φύλο. Η σπίθα αυτή υπάρχει μέσα σε κάθε τι ορατό και αόρατο. Είναι το φως του ήλιου και η ζεστασιά του, ένα αεράκι δροσερό, η ανάσα και ο παλμός του κόσμου. Μπορεί να αλλάζει μορφές χωρίς να μένει πουθενά για πάντα. Τη μία είναι βράχος, την άλλη άνθος, την άλλη χώμα, άνθρωπος ή γνώση. Μα πάντα συνεχίζει το ταξίδι της χωρίς να τη νοιάζει το πως και το γιατί. Η φύση της είναι το φως. Ταξιδεύει ασταμάτητα, δημιουργεί και καταστρέφει μόνο για να δημιουργήσει ξανά χωρίς να την ενδιαφέρει η καταστροφή. Όλα συντελούν στη συνέχισή της. Έτσι δεν είναι και ο έρωτας; Έρωτας και Θεός ταυτίζονται εδώ. Και τα δύο δημιουργούν, καταστρέφουν και ύστερα δημιουργούν από την αρχή. Ενέργειες που ενσαρκώνονται ξανά και ξανά χωρίς ποτέ να υπάρχει ένα τέλος. Μόνος σκοπός η εξέλιξη.

Καθώς λοιπόν βίωνα το ταξίδι αυτό, οι μορφές άλλαζαν, τα χρόνια περνούσαν και χαμένος στα οράματα ανυπομονούσα να δω τη μορφή που είχα στο «τότε». Ώσπου ξαφνικά ένιωσα να επιστρέφω με φόρα στο φυσικό μου σώμα και ενώ πίστευα ότι απέτυχα και ετοιμαζόμουν να ανοίξω τα μάτια σα να βγήκα από την άλλη πλευρά του τούνελ και αντίκρυσα το απόλυτο φως. Δεν έπαιρνα απάντηση για το «ποιος ήμουν» στην προηγούμενη ζωή μου αλλά για το «ποια είναι η πραγματική μας υπόσταση»!

Το συναίσθημα; Απόλυτη ευδαιμονία και ενότητα.

Αυτό είναι το ταξίδι της ψυχής. Δεν είμαι εγώ, εσύ, ο άλλος. Είμαστε όλοι μαζί, μερός της ίδιας ενέργειας που μαζί κολυμπάμε στο χρόνο με μοναδικό σκοπό την εξέλιξη. Μη μένεις στις μορφές. Ενώ έψαχνα μορφή για να γνωρίσω το «ποιος» στο «πότε», βίωσα αυτό που δεν έχει μορφή. Η ίδια ενέργεια που ταξίδευε την εποχή της Κλεοπάτρας, η ίδια λαμπυρίζει μέσα μας, με τις ίδιες εμπειρίες, τις ίδιες γνώσεις. Το ταξίδι στο πνευματικό μονοπάτι, είναι ταξίδι ενθύμησης. Την ίδια ώρα που γράφω αυτό το κείμενο είμαι εσύ που το διαβάζεις και την ίδια ώρα που εσύ το διαβάζεις είμαστε το δέντρο στην αυλή σου που χαίρεται τη δροσιά του φθινοπώρου.

Δεν χρειάζονται βαριές φιλοσοφίες και «σκοτεινές» γνώσεις για να βιώσεις το τι πραγματικά είσαι. Αρκεί να αφεθείς στη ροή. Και όταν πιάνεις τον εαυτό σου να ξεχνιέται και να θλίβεται, θυμήσου ότι μόνος σκοπός σου είναι η εξέλιξη. Μετά από κάθε καταστροφή γεννιέται η δημιουργία. Κτίσε εκεί!

Επιτυχημένη αναδρομή σε προηγούμενη ζωή είναι αυτή που αρχικά θα σε κάνει να νιώσεις ενότητα. Να αποβάλλεις το «εγώ» που ψάχνει να βρει «ποιος σημαντικός» ήσουν. Αν το κάνεις αυτό, τότε τα αποτελέσματα της επαφής σου θα είναι θαυμαστά!

Επιτυχημένη αναδρομή ζωής είναι: Να ταξιδεψεις στο μέρος εκείνο που βρέθηκε η «σπίθα» και που έχει περισσότερα να σου διδάξει για το τώρα!

Με αγάπη,
Νικήτας