Ο Θάνατος της Ψυχής

Κάθε στιγμή πεθαίνουμε… όμως ζούμε κάθε στιγμή;
Κάθε «τώρα» είναι ο θάνατος του παρελθόντος. Στο «τώρα» τελειώνει κάθε τι που υπήρξε πριν από αυτό. Σαν το ποτάμι που δεν βρέχει ποτέ δυο φορές την ίδια πέτρα ή σαν τη σπείρα που δεν τέμνει ποτέ τον εαυτό της καθώς στροβιλίζεται.

Η ζωή είναι τρομακτική, όχι ο θάνατος. Ο θάνατος είναι ένας γνώριμος παλιός φίλος που όλοι θα συναντήσουμε. Όμως το πως θα φτάσουμε εκεί θα έπρεπε να μας τρομάζει. Οι επιλογές μας, οι επιθυμίες και οι φόβοι μας ορίζουν την πορεία μας σε αυτή την ενσάρκωση. Μας σκοτώνουμε λίγο λίγο κάθε μέρα και αφήνουμε και άλλους τόσους να μας σκοτώσουν επίσης.

Όταν κάποιο άτομο στρέφεται στις ενεργειακές θεραπείες, ένας από τους θεμελιώδεις νόμους που πρέπει να κατανοήσει είναι ο νόμος της Αλλαγής (την ταυτίζω με τη λέξη «θεραπεία» μιας και σημαίνει: διαφοροποίηση από την προηγούμενη κατάσταση). Η Αλλαγή έρχεται μονάχα όταν κατανοήσουμε ότι φτάσαμε εδώ επειδή δεν επιτρέψαμε στον εαυτό μας να ζήσει με αυθεντικότητα. Χάσαμε το σθένος μας και αυτό μας έκανε λιγότερο ζωντανούς. Μας έκανε ευάλωτους.

Το σώμα πεθαίνει φυσικά ενώ την ψυχή τη δολοφονούμε εμείς οι ίδιοι.

Κάθε φορά που δεν εκφράσαμε την επιθυμία μας με ειλικρίνεια, κάθε φορά που δεν θέσαμε τα όριά μας, κάθε φορά που είπαμε «ναι» ενώ μέσα μας φωνάζαμε «όχι» χάσαμε λίγη από τη ζωτικότητά μας. Και αυτό με τον καιρό συσσωρεύτηκε. Είδαμε την ψυχή να πεθαίνει πριν από το σώμα. Πόσες φορές συναντάω άτομα κάθε ηλικίας που εκφράζουν ένα παράπονο: «έχω χάσει το νόημά μου».

Όμως κάθε «τώρα» είναι ο θάνατος της παλιάς συνειδητότητας.
Στο «τώρα» μπορείς να αλλάξεις κάθε τι που ήσουν πριν από αυτό.

Να βιώνεις κάθε στιγμή συνειδητά στο Τώρα. Αυτό είναι Θεραπεία.

Και ο πόνος; Η στενοχώρια; Γίνεται να μην πονέσεις όταν κάποιος δικός σου πεθαίνει πραγματικά; Ή όταν σε πληγώσουν άτομα που αγαπούσες; Είναι δυνατόν να μη νιώθεις την ψυχή σου να κλαίει τραβώντας το σώμα στο σκοτάδι;

Είναι δυνατόν να μη βυθιστείς μέσα στον πόνο!

Ο Τζ. Κρισναμούρτι είπε κάποτε:
«Όταν κάποιος πεθαίνει, ένα μέρος σου πεθαίνει και πάει μαζί του.
Όπου πάει αυτός, πηγαίνεις κι εσύ.»

Θα συμπληρώσω το εξής:
Όταν κάποιος πεθαίνει, ένα μέρος του ζει και μένει μαζί σου. Όπου πας εσύ, πηγαίνει κι αυτός. Και όσο υπάρχει η ανάμνηση δεν θα είστε μονάχα ζωντανοί αλλά και ενωμένοι! Αν δεν υπήρχε ο πόνος δεν θα είχε νόημα η ενσάρκωσή μας. Αν δεν υπήρχε ο πόνος δεν θα βρίσκαμε ποτέ το φως μέσα μας που φωτίζει κάθε σκοτάδι.

Το μονοπάτι της ενσάρκωσης είναι η οδός προς την Αθανασία!

Με αγάπη,
Νικήτας

Θετική δήλωση ευχαριστίας προς την ψυχή σου:

Στάσου μπροστά σε έναν καθρέφτη.
Δες τον εαυτό σου. Αναγνώρισε στο πρόσωπό σου
κάθε χαμόγελο, πόνο ή θυμό που έχει χαραχθεί
ανεξίτηλο στο δέρμα σου. Πάρε μια βαθιά ανάσα,
βγάλε όλη την ένταση που έχεις συσσωρεύσει και δήλωσε:

Κάθε στιγμή ζω μαζί με τη ζωή,
επιτρέπω στην καρδιά μου να χαμογελάσει,
στα κύτταρά μου να ανανεωθούν.
Επιτρέπω στο σώμα μου να απολαύσει κάθε ηδονή
και στην ψυχή μου να βιώσει κάθε ευδαιμονία.
Στο εδώ και τώρα, εκφράζω απέραντη ευγνωμοσύνη
για όλα όσα είμαι, για όλα όσα έχω
τώρα και για πάντα!
(πες το όνομά σου), σε αγαπώ με όλο μου το είναι
και σε ευχαριστώ που με έφερες έως εδώ!

Κλείσε τα μάτια και βίωσε για μερικά λεπτά το πως είναι να δίνεις αγάπη στον εαυτό σου.