Η ζωή όπως τη σκεφτόμαστε

STOP! Παγώνω τον χρόνο για λίγα λεπτά.
Ποιος είσαι; Που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή;

Απευθύνω το λόγο στον εαυτό μου και τον ρωτώ: Είσαι ευτυχισμένος;

Κάθε στιγμή η ζωή αποπειράται να συστηθεί.
Είναι μια νεαρή, όμορφη κοπέλα που πασχίζει να ακουστεί:

«Χάρηκα, είμαι η Ζωή»…

Κάθε στιγμή τραβάω νευρικά το χέρι, γυρίζω από την άλλη.

Ζω σε έναν κόσμο που τον έμαθα από περιγραφές. Η Ζωή είναι σκληρή, γεμάτη πόνο.
Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, αυτό το πρόσωπο μου περιέγραψαν.
Να!! Τη βλέπω εμπρός μου! Όμορφη αλλά σκληρή!

Αν πάω από αυτόν τον δρόμο δεν θα πονέσω! Τώρα μάλιστα!! Αν μείνω εδώ που είμαι θα είμαι ασφαλής. Ποιος ξέρει τι θα μου συμβεί αν φύγω και ποιος ξέρει τι μου ξημερώνει αύριο. Αα, δεν είμαστε για τέτοια. Τα δέντρα χαζά είναι που ριζώνουν σε ένα μέρος;

Μεγάλωσα… αυτοί που μου περιέγραψαν τον κόσμο δεν υπάρχουν πια. Αντιλαλούν τα λόγια τους: «Η ζωή έχει πόνο», «Ενός κακού μύρια έπονται», «Ο καλός, καλό δεν έχει», με την πρώτη ευκαιρία τους επιβεβαιώνω!

«Αν η ζωή είναι σκληρή, θα γίνω κι εγώ!»

…Όμως, αυτοί που μου περιέγραψαν τη ζωή δεν υπάρχουν πια…
Αν αυτοί έπαψαν να υπάρχουν, γιατί ακόμα ακούω τις φωνές τους;

Δεν είναι οι «φωνές τους» που ακούς. Συνήθισες στο παραμύθι και πλέον ακούς τη φωνή που έχεις για δική σου. Έχεις πειστεί κιόλας ότι πλέον γνωρίζεις, καθώς έζησες στον κόσμο που σου περιέγραψαν.

Κάθε φορά που η Ζωή συστήθηκε, θεώρησες ότι τη γνώριζες ήδη.
Αντέδρασες σαν τον πνιγμένο που δεν ξέρει να κολυμπά και πήγες πιο βαθιά.

Σε κάθε συμφορά μίσησα περισσότερο τη ζωή, θεώρησα ότι με εχθρεύεται.
«Γιατί σε εμένα;» μονολόγησα.  Δεν μου αρκεί που ζω, δεν μου αρκεί που αναπνέω και βλέπω τα ηλιοβασιλέματα αλλά κτίζω στη συμφορά επάνω. Βαρύ το «κάρμα» μου.

Το «κάρμα» δεν είναι τιμωρός. Είναι παιδαγωγός ψυχών. Όσο αντιστέκεσαι στη ζωή και την πολεμάς, μόνος σου αυτοτιμωρείσαι. Αφέσου στη ροή. Ξέχνα τη συμφορά.

Φέρνω στο νου μου τα λόγια του Ε. Tolle:
Όταν δύο πάπιες μπλέξουν σε καβγά, ποτέ δεν διαρκεί για πολύ – σύντομα διαχωρίζονται και η κάθε μια πετάει σε διαφορετική κατεύθυνση. Κάθε πάπια τότε, τινάζει νευρικά τα φτερά της απελευθερώνοντας την ένταση που δημιουργήθηκε από τον καβγά. Ύστερα, μαζεύει τα φτερά στο σώμα και με απόλυτη αρμονία συνεχίζει σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτή η παρελθοντική στιγμή.

Η ένταση είχε το χρόνο και το χώρο της, εκδηλώθηκε και έμεινε πίσω.

Εναντιώνεσαι στη ζωή, πριν ακόμα τη ζήσεις. Αυτό που βιώνεις, είναι η εικόνα που έχεις για τον κόσμο. Και αυτό αλλάζει ΤΩΡΑ! Για δύο λόγους γεννηθήκαμε: για να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Όσο βρίσκεις χώρο για την αγάπη στο φάσμα της ζωής, τόσο η Ζωή θα σου χαμογελάει. Τότε εσύ θα θελήσεις να συστηθείς ξανά:

«Χάρηκα Ζωή!»

Με Αγάπη,
Νικήτας