Λένε ότι όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος κάνει την εμφάνισή του ενώ αρκετές φορές αντιστρέφω αυτή τη φράση λέγοντας «όταν είναι έτοιμος ο δάσκαλος, τότε ο μαθητής εμφανίζεται. Για εμένα η σχέση δασκάλου – μαθητή είναι σαν ένας κύκλος. Δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Οι δύο μεριές αλληλεπιδρούν τροφοδοτώντας με «μαθήματα» η μία την άλλη. Για αυτό και δεν πίστευα ποτέ στην ιεραρχία. Στην αιωνιότητα του σύμπαντος, ο δάσκαλος βρίσκεται μόλις λίγα βήματα μπροστά από τον μαθητή. Λίγα βήματα… όχι σκαλοπάτια! Κι αυτό είναι κάτι που βίωσα και βιώνω σε αρκετούς διαλογισμούς αλλά και στην επαφή μου με φυσικούς και πνευματικούς μου δασκάλους – μαθητές. Ο δάσκαλος οφείλει να παραμένει διάφανος, κρυστάλλινος και ο μαθητής να βλέπει μέσα από τη διαφάνεια αυτή τον εαυτό του.
Ο διαλογισμός είναι το μέσο – η τεχνική – και όχι το αποτέλεσμα. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω την ικανότητα να ορίσω το αποτέλεσμα με γήινες εκφράσεις. Αρχικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα που έπεται του διαλογισμού. Κάποιες φορές έχω βιώσει φως, άλλες σκοτάδι… Έχω «ακούσει» τους οδηγούς μου ή έχω «δει» το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Έχω αισθανθεί ένα με την Πηγή αλλά και απόλυτη μοναξιά, ένας μικρός λίθος στο απέραντο μωσαϊκό του σύμπαντος.
Το «Εγώ» λατρεύει την προβολή. Παθιάζεται να σχολιάζει τη στιγμή «για αρκετά λεπτά ένιωθα χρυσό φως, άπλετο φως, θεϊκή καθοδήγηση, είδα, είδα, είδα και εφόσον είδα είμαι εκλεκτός, φωτισμένος». Φεύγοντας μακριά από το «εγώ» θα μείνω στα οφέλη του διαλογισμού. Αρχικά, η όποια μεταφυσική εμπειρία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα μικρό σπρώξιμο προς την κατανόηση της πνευματικής μας υπόστασης. Είμαστε όντα φωτός ενσαρκωμένα σε ένα πανέμορφο σώμα που είναι ακριβώς όπως πρέπει για να επιτελέσει το σκοπό της γέννησής μας.
Όσους διαλογισμούς κι αν κάνει κάποιος, κάθε φορά θα βιώνει τα ίδια ή και διαφορετικά συναισθήματα. Αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που ακολουθεί το άνοιγμα των ματιών και τη γείωση στην πραγματικότητα του γήινου χωροχρόνου: Η ΑΛΛΑΓΗ ΔΟΝΗΣΕΩΝ.
Όχι, η σιωπή μέσα σε αυτό το γλοιώδες στριφογυριστό πραγματάκι που ονομάζουμε «εγκέφαλο» δεν θα έρθει. Ούτε και τη στιγμή του θανάτου μας. Ο μόνος σκοπός της επιδιωκόμενης σιωπής, είναι να έρθουμε σε επαφή με τους δαίμονές μας. Να αφεθούμε ελεύθεροι, χαλαροί, να τους νιώσουμε να παίρνουν δύναμη, να εμφανιστούν εμπρός μας ως σκέψεις, ενοχλήσεις στο σώμα, ως φωνές που κραυγάζουν για λίγη προσοχή. Παρατηρώ. Δεν κρίνω, δεν σχολιάζω αλλά παρατηρώ. Όταν ανοίξω τα μάτια, θα ξέρω λίγα περισσότερα από πριν. Θα είμαι κάτι φωτεινότερο από πριν.
Σιωπώ ώστε να συνειδητοποιήσω, μέσα από τη φασαρία που ξυπνάει η σιωπή μου.
Κάθε φορά που διαλογίζομαι, αλλάζω τις δονήσεις μου. Μπαίνω σε νέο κύκλο συχνοτήτων. Πάντα φωνάζω σαν τον Γκαίτε «Φως! Περισσότερο Φως!». Γίνομαι πιο πολύ ο Εαυτός μου. Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια για να διαλογιστώ ή να οραματιστώ συνδέομαι αυτόματα με κάθε ύπαρξη που διαλογίζεται στον πλανήτη ή σε μακρινούς αστρικούς κόσμους. Βιώνω ενότητα, ολοκλήρωση. Κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια και γειώνομαι στο χώρο, επιστέφω από ένα φωτεινό ταξίδι και φέρνω μαζί μου υψηλές δονήσεις, αγγελικές. Παρατηρώντας τη ζωή μου σε ένα χρονοδιάγραμμα θα διαπιστώσω ότι απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από την τοξικότητα, την α-σθένεια και έλκω περισσότερο φως, καλοσύνη, αγάπη, πνευματική και υλική αφθονία. Το μονοπάτι μου καθαρίζει, τα εμπόδια φεύγουν ή γίνεται πιο αισθητή η παρουσία τους για να τα αποφύγω.
Διαλογισμός είναι η τεχνική που οδηγεί στην πνευματική ευδαιμονία, στη χαρά. Η έννοια της πνευματικής σιωπής είναι η ενότητα με κάθε τι που υπάρχει. Αναπνέω και μαζί μου αναπνέει η ύπαρξη. Κουνάω τα χέρια μου και μαζί κυματίζει η ζωτικότητα του σύμπαντος σαν μια πολύχρωμη σημαία.
Για χρόνια πριν διαλογιστώ πρώτη φορά… διαλογιζόμουν. Μέσα στη μήτρα της θεϊκής μητέρας και ύστερα της γήινης ενσάρκωσής της. Μέσα στο αμνιακό υγρό, στη μελωδία του τότε κόσμου. Στη γέννηση, στο πρώτο μητρικό και πατρικό χάδι. Στην πρώτη επαφή με το νερό και τον ήλιο, αυτό το πρώτο καλοκαίρι της ζωής μου. Στη σκιά ενός δέντρου, απολαμβάνοντας λίγη ξεκούραση, στο πρώτο μου παιχνίδι κρυφτό, απολαμβάνοντας τη χαρά και την αγωνία της εύρεσής μου, στο πρώτο μου βιβλίο που με οδήγησε σε άλλους κόσμους μακρινούς, στο πρώτο ερωτικό άγγιγμα αλλά και σε κάθε άγγιγμα που ακολούθησε και βιώνω έως τώρα, σε κάθε όμορφη στιγμή διαλογιζόμουν.
Διαλογισμός είναι κατάσταση επίγνωσης και αποδοχής. Είναι κατάσταση αρμονίας και ενότητας με τον κόσμο γύρω μου. Μια γάτα ξαπλωμένη στον ήλιο, με τα μάτια κλειστά απολαμβάνοντας τη ζέστη του εδάφους και το ελαφρύ αεράκι στο τρίχωμά της βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με εμένα κάθε στιγμή που είμαι παρών. Κάθε φορά που βιώνω μια έντονη εμπειρία που με φέρνει στο εδώ και τώρα, βιώνω τη χαρά του διαλογισμού. Χωρίς να κλείσω τα μάτια, χωρίς να αναπνεύσω βαθιά. Απλά και μόνο ζώντας τη στιγμή της ζωής.
Είναι απαραίτητο να βιώνω όμορφες στιγμές. Είναι απαραίτητο να διαλογίζομαι. Όπου κι αν βρίσκομαι, όσο βουτηγμένος στο σκοτάδι κι αν είμαι (ή θεωρώ ότι είμαι) δεν έχω παρά να κλείσω για λίγο τα μάτια και να αναπνεύσω βαθιά, συνειδητά. Μέσα σε αυτή τη σιωπή ας αφεθώ στη φασαρία που θα ακολουθήσει ξυπνώντας αυτά που πρέπει να «δω». Σίγουρα, ανοίγοντας τα μάτια ο κόσμος θα είναι λίγο πιο φωτεινός. H Φώτιση ως τελικός προορισμός είναι ένας μύθος. Φώτιση είναι η Α-λήθεια. Φεύγω από τη Λήθη, θυμάμαι να αγαπώ και κάθε στιγμή είμαι σε κατάσταση φώτισης.
Με Αγάπη,
Νικήτας
mysticdetox.com 