Ο θάνατος του Γκουρού

Έχοντας συναντήσει στον δρόμο μου πολλούς Δασκάλους συχνά, ως φύσει αμφισβητίας, θέτω μέσα μου το ερώτημα: «Αξίζει να τον/την ακολουθήσει κανείς;». Κάθε Δάσκαλος ή Γκουρού, πρεσβεύει κάτι. Έχει ξεκινήσει από κάπου, συχνά -και πιο ορθά- προέρχεται από μια γενεαλογία Δασκάλων και λόγω της υπόστασής του ακολουθείται από έναν κύκλο ανθρώπων που επίσης ψάχνουν έναν οδηγό-σύμβουλο στη ζωή τους.

Σε γενικό επίπεδο έχω καταλήξει ότι δεν είναι καλή ιδέα να εμπιστεύεσαι έναν Γκουρού με χιλιάδες οπαδούς. Υπάρχουν βεβαίως φωτεινές εξαιρέσεις, ωστόσο είναι κακή ποιότητα το να επιθυμεί ένας Γκουρού ή Δάσκαλος να έχει χιλιάδες ακόλουθους.

Πως μπορείς να υπολογίσεις τον βαθμό αυθεντικότητας και αποτελεσματικότητας ενός Γκουρού; Θα πρέπει να στρέψεις την προσοχή σου όχι στον Γκουρού αλλά στην κοινότητά του. Και αν έρθεις σε επαφή με τα άτομα που αποτελούν την κοινότητα ενός Δασκάλου και αντιληφθείς ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι προσγειωμένοι, είναι πνευματικά υγιείς, δεν είναι συναισθηματικά νεκροί όλη την ώρα, δεν εμπλέκονται σε καταστάσεις ίντριγκας, κουτσομπολιού ή συνεχούς κριτικής των άλλων, δεν ασχολούνται με θέσεις εξουσίας -και είναι σπάνιο να βρεις μια κοινότητα σαν αυτή- αν είναι ελεύθεροι από όλα αυτά, ευγενικοί, συμπονετικοί, παρόντες με επίγνωση κάθε στιγμή και ανοιχτοί στους άλλους, τότε υπάρχει περίπτωση ο Γκουρού ή Δάσκαλός τους να είναι αυθεντικός και να αξίζει κανείς να τον ακολουθήσει.

Οι μεγαλύτεροι Γκουρού-Δάσκαλοι που αναπόφευκτα έγιναν Ήλιοι και οι άνθρωποι που τους άκουσαν μεταμορφώθηκαν σε Hλιοτρόπια, μίλησαν όχι για τον εαυτό τους αλλά για τον θεϊκό εαυτό μέσα σε κάθε έμβιο ον. Δεν ζήτησαν προσκυνητές αλλά αφυπνισμένες συνειδήσεις. Δεν επιθύμησαν να γίνουν Θεοί, αλλά έδειξαν τις οδούς για να φτάσουμε στον Θεό μέσα μας. Δεν είπαν ποτέ ότι «ο λόγος τους» είναι η μόνη αλήθεια, αλλά ότι ο Λόγος είναι η μόνη Α-λήθεια.

«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Κανένας δεν μπορεί να έλθει προς τον Πατέρα, παρά μόνον δι’ εμού» Ι.Χ. το βράδυ του Μυστικού Δείπνου.

Μόνο με την συνειδητοποίηση της Χριστού συνειδητότητας μέσα στον καθένα μπορεί κανείς όχι να φτάσει μετά θάνατον τον Θεό, αλλά να νιώσει την ευδαιμονία της ύπαρξής του κάθε στιγμή μέσα του.

Αγαπώ ιδιαίτερα τον Τζίντου Κρισναμούρτι. Η ομιλία που έκανε την ημέρα της διάλυσης του τάγματος «Το Άστρο της Ανατολής», μιας οργάνωσης που δημιουργήθηκε από το κίνημα της Θεοσοφίας με σκοπό να τον αναδείξει ως σύγχρονο Μεσσία, άρχισε με την πρόταση: «Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν και ότι δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρόμο, καμιά θρησκεία, καμιά οργάνωση». Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Σε όποια Ιδέα Φωτός, μπλέχτηκε ο άνθρωπος με το Εγώ του, η Ιδέα αυτή εξασθένισε, παρερμηνεύτηκε, καλουπώθηκε, εμπορεύθηκε, γειώθηκε… Φέρε στον νου σου κάθε μεγάλο Δάσκαλο που πέρασε από αυτή τη γη και τα διδάγματά του όπως έχουν διαμορφωθεί και προωθούνται από τους «συνεχιστές» του. Είτε μιλάμε για Θεό-Θρησκεία (βλ. Χριστό και Χριστιανική θρησκεία) είτε μιλάμε για κάποιον μεγάλο Γκουρού και την οργάνωση που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατό του. Φυσικά υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, που δεν χρειάζονται και δεν έχουν ανάγκη από κάποια υπόδειξη σε αυτό το κείμενο.

Στο πνευματικό μου μονοπάτι είχα την ευλογία να έρθω σε επαφή με φωτεινούς Δασκάλους σε ενσάρκωση και μη. Κάθε φορά που γεννιέται μια «αμφισβήτηση» για την αυθεντικότητα ή την αξία κάποιας γνώσης, ο μόνιμος Δάσκαλος και Φωτεινός μου οδηγός φωτίζει και φανερώνει τη στροφή του μονοπατιού προς την αλήθεια όπως είναι. Αν αποδεχτούμε ότι ΉΔΗ ξέρουμε, ΉΔΗ είμαστε σε επαφή με την Πηγή, τότε ο θάνατος του Γκουρού δεν θα αργήσει να έρθει. Και για να είμαι πιο δίκαιος, ο θάνατος του αυτοαποκαλούμενου Δασκάλου δεν θα αργήσει να έρθει.

Δεν χρειάζεσαι κάποιον να σου δείξει τον Ήλιο που ακτινοβολεί, για να τον δεις. Δεν έχεις παρά να κοιτάξεις ψηλά στον ουρανό. Αντίστοιχα, δεν χρειάζεσαι κάποιον για να σου δείξει τον Θεό. Δεν έχεις παρά να κοιτάξεις μέσα σου! Χρησιμοποίησε όποιο μονοπάτι σου ταιριάζει, δεν υπάρχει ένας μόνο δρόμος που οδηγεί εκεί. Όποιος μονοπωλεί την οδό προς την Αλήθεια, αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να κραυγάζει για να κυριαρχήσει.

Με Αγάπη,
Νικήτας