Μόνοι ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο, μόνοι φεύγουμε από αυτόν. Σε φυσικό επίπεδο η Γέννηση κι ο Θάνατος αποτελούν τις δύο στιγμές που αναπόφευκτα είμαστε μόνοι. Δεν είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε αυτό. Οι σταθμοί τής γήινης αφετηρίας και του τέλους ανήκουν σε εμάς και σε κανέναν άλλο. Ταυτιζόμαστε με αυτή την πλάνη τής αρχής και του τέλους και εκεί γεννιούνται οι φόβοι και οι επιθυμίες μας.
Πνευματικά οφείλουμε να κοιτάξουμε πιο βαθιά και πιο πέρα, στη Σύλληψη και στην Ανάληψη, στην ενσάρκωση και την απενσάρκωση από το γήινο σαρκίο που φυλάει την ψυχή μας. Σε αυτές τις δύο θεϊκές στιγμές, συνοδευόμαστε από φωτεινές ακτίνες τού ίδιου ήλιου που μέλλει να συναντήσουμε ξανά σε αυτό τον κόσμο ως φίλους, συντρόφους, γονείς, παιδιά, εχθρούς (μη συνειδητοποιημένους φίλους) ή συγγενείς. Φωτεινές-αγγελικές οντότητες που συντροφεύουν πάντα το ταξίδι μας. Πνευματικά δεν είμαστε ποτέ μόνοι αλλά σαν κύματα του ίδιου ωκεανού διάγουμε βίο φωτεινό στα περιστασιακά σκοτάδια τής ύπαρξης, σε ένα αιώνιο παρόν μεταβαλλόμενων μορφών.
Από το όλον στη μονάδα και από τη μονάδα στο όλον. Αυτό είναι το γήινο μάθημα που καλούμαστε να ζήσουμε και να αφομοιώσουμε για να πάμε παραπέρα. Το ιερό μάθημα του να μοιράζεσαι εσένα και τον κόσμο, όπως ο ήλιος μοιράζεται το φως του και το γαλαξία με τα άστρα. Πολλοί φοβούνται τη μοναχικότητα. Τη μπερδεύουν με τη μοναξιά και την ανυπαρξία. Ο φόβος τού θανάτου ελλοχεύει εκεί.
Μοναχικότητα είναι ο συνειδητός χρόνος που περνάς με τον εαυτό σου. Οι στιγμές επίγνωσης, ενδοσκόπησης, αυτοκριτικής, επαναπροσδιορισμού και αναγέννησης. Είναι αυτή τη στιγμή που ενώ ευχαριστιέσαι ένα μακροβούτι στον ωκεανό τής καθημερινότητας, βγαίνεις συνειδητά στην επιφάνεια της αποδέσμευσης από αυτήν, παίρνεις άλλη μια βαθιά ανάσα γεμίζοντας τα πνευμόνια σου οξυγόνο και ξαναβουτάς για να ανακαλύψεις τα μυστικά του βυθού.
Μοναχικότητα είναι να βαδίζεις σιωπηλά, γεμάτος ευδαιμονία κοιτώντας στην ίδια κατεύθυνση με το σύντροφό σου, στον ίδιο προορισμό, τον ίδιο ήλιο αντί να τον κοιτάς αναρωτώμενος αν χαίρεται το περπάτημα μαζί σου.
Μοναχικότητα είναι να αναγνωρίζεις τον πόνο και τη θλίψη που έζησες, να επιδιώκεις να βοηθήσεις να μην πονέσει άλλος όπως εσύ αλλά και να έχεις την ενσυναίσθηση να καταλάβεις την πραγματικότητα των άλλων.
Μοναχικότητα είναι να χαίρεσαι τη ζωή και να επιτρέπεις να τη χαρούν και οι άλλοι μαζί σου χωρίς περιορισμούς, χωρίς φραγμούς, χωρίς επικρίσεις.
Μοναχικότητα είναι να γνωρίζεις τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου και να μην διστάζεις να αποστασιοποιείσαι από πρόσωπα και καταστάσεις που σε εξουθενώνουν ψυχικά, σωματικά, πνευματικά. Nα επιλέγεις τους συνοδοιπόρους στη ζωή σου.
Μοναχικότητα είναι να βρίσκεις χρόνο για ανάπαυση. Για παύση κάθε εξωτερικής διεργασίας χωρίς να νιώθεις τύψεις πως έχασες το χρόνο σου όντας μη δημιουργικός ή μη ενεργός. Nα διαλογίζεσαι στον κτύπο της καρδιάς σου, στο ρυθμό της αναπνοής, στο γέμισμα και άδειασμα του σώματός σου με αέρα.
Μοναχικότητα είναι να απολαμβάνεις την ομορφιά τής ζωής και να μην παραμένεις εγκρατής στα συναισθήματα και στις ηδονές που μπορείς να γνωρίσεις γύρω σου.
Μοναχικότητα είναι να γνωρίζεις το φως και το σκοτάδι και να κινείσαι ανάμεσα σε αυτά, παρατηρώντας ολόκληρο το φάσμα φωτός, ζώντας με ισορροπία κι αρμονία όλες τις εμπειρίες που σου προσφέρει η ζωή.
Μοναχικότητα είναι να μοιράζεσαι, να ζεις μαζί με τη ζωή, να κολυμπάς στο ρεύμα του ποταμού που τα ορμητικά νερά του παρασέρνουν την πλάση όλη και να μην αντιστέκεσαι παρά μόνο σε ό,τι σε οδηγεί στη Λήθη.
Μοναχικότητα είναι το μονοπάτι τής ενθύμησης της αιώνιας φύσης σου.
Μοναχικότητα είναι η επίγνωση του φωτός και της αγάπης.
Μοναχικότητα είναι η εσωτερική λάμψη όταν τα εξωτερικά φώτα σβήνουν.
Με Αγάπη,
Νικήτας
mysticdetox.com 