Ρατσισμός και Πνευματικότητα

Οποιαδήποτε δομή, ομάδα, πίστη ή δόγμα σε διαχωρίζει, σε απομονώνει, ορίζει το «εμείς» και «οι άλλοι» και συγκρίνει τους ανθρώπους σαν φρούτα στη λαϊκή, είναι απολύτως επικίνδυνη για τον κόσμο. Ο άνθρωπος οφείλει στον εαυτό του να αναγνωρίσει τη δική του μοναδικότητα μέσα από το πόσο διαφορετικός εν τέλει είναι από κάθε άλλη μορφή ύπαρξης και ύστερα να συμφιλιωθεί με κάθε τι το διαφορετικό στην κοινωνία που ζει. Να αποβάλλει το ρατσισμό, το φόβο, την άγνοια και να κάνει μια βαθιά «παρωπιδεκτομή». Να πετάξει τη φοβική περιγραφή του κόσμου που έλαβε από τους γονείς και τους προγόνους του και να αγαπήσει περισσότερο, να αποδεχθεί περισσότερο, να απολαύσει περισσότερο τη ζωή.

Ο ρατσισμός είναι ο φόβος της ανυπαρξίας. Είναι ο φόβος τής επικράτησης του «μη αποδεκτού» άλλου. Ο φόβος ότι «οι άλλοι» θα μας αφανίσουν. Ότι οι «καλοί εμείς», τα άξια τέκνα της κοινωνίας θα χαθούμε.

Η μόνη αλήθεια είναι η τυχαιότητα. Όταν βαπτίζεις την τυχαιότητα «ευλογία» επειδή απλά βρίσκεσαι από την πλευρά των δυνατών και εκ του ασφαλούς κρίνεις τους άλλους, τότε μειώνεις ακόμα περισσότερο την έννοια της ανθρωπιάς. Όταν δεν βρίσκεσαι στην αρένα παλεύοντας με τα λιοντάρια, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κρίνεις το μονομάχο που ρισκάρει τη ζωή του.

Εν αρχή ην ο λόγος και το λόγο τον έβαλε στο στόμα τού Θεού ο άνθρωπος για να καλύψει τις δικές του ανάγκες, φοβίες, απορίες και επιθυμίες. Στην πνευματικότητα η πίστη ξεκινάει από τον άνθρωπο και ύστερα πάει στο Θεό. Η κατανόηση του ανθρώπου είναι η κατανόηση του ίδιου του Θεού. Αν προσπαθήσεις πρώτα να κατανοήσεις το Θεό, σύμφωνα με τα πρότυπα που κληρονόμησες, τότε δεν θα αποδεχτείς ποτέ τον άνθρωπο.

Όταν στο διαλογισμό σιωπάς, κλείνεις τα μάτια και παραμένεις σε επίγνωση για μερικά λεπτά, αυτόματα γίνεσαι συνειδητά ένα με το όλον. Αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξή σου ως ένα κομμάτι μονάχα, στο μωσαϊκό τού σύμπαντος. Το μωσαϊκό αυτό, στο σύνολό του, είναι ο Θεός. Τα υπόλοιπα κομμάτια του, είναι όλος ο υπόλοιπος κόσμος που δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς. Οι υπόλοιπες φωτεινές ακτίνες τού ίδιου φωτεινού Ήλιου.

Όταν δεν μπορείς να χαρείς και να αποδεχτείς τους άλλους, τότε σίγουρα δεν αποδέχεσαι και δεν απολαμβάνεις ένα κομμάτι τής δικής σου ύπαρξης. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν ζεις πραγματικά, εκφράζοντας όλη σου την αλήθεια;

Με Αγάπη,
Νικήτας