Πρόβα θανάτου

Όλοι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Όπως ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο, έτσι θα φύγουμε κι από αυτόν. Ο φόβος του θανάτου είναι ο φόβος της ανυπαρξίας, καθώς είμαστε ταυτισμένοι με τον υλικό κόσμο και θεωρούμε πως όταν έρθει η ώρα το φυσικό σώμα να πεθάνει, θα τελειώσουμε κι εμείς μαζί του. Όμως, κολυμπάμε σε ένα τεράστιο ποτάμι φωτός, φέρουμε μέσα μας την ενέργεια της Πηγής και η αλήθεια είναι πως πάντα θα υπάρχουμε με τη μία ή την άλλη μορφή. Ας αφήσουμε πίσω το «εγώ» μας που ψοφάει για προβολή και ας κοιτάξουμε το άφθαρτο, το αιώνιο πνεύμα, αυτό που διψάει να εκφραστεί μέσα από την τωρινή μας ενσάρκωση με αγάπη και φως!

Έχουμε συνηθίσει κάθε χρόνο στην επέτειο των γενεθλίων μας, να θυμόμαστε τον ερχομό μας σε αυτή τη ζωή. Είτε μόνοι είτε με παρέα περνάμε αυτή την ημέρα με ιδιαίτερο τρόπο. Σκεφτόμαστε το παρελθόν ή το μέλλον, γιορτάζουμε ή πέφτουμε σε μελαγχολία. Είναι μια μέρα κατά την οποία λαμβάνουμε συνεχώς, από ευχές έως δώρα σαν έκφραση της γιορτινής αυτής ημέρας. Θα πρέπει κάποια στιγμή όμως να το πάμε λίγο ανάποδα. Να αντιληφθούμε, χωρίς φόβο αλλά με επίγνωση πως κάποια στιγμή, που κανείς δεν μας λέει πότε, θα εγκαταλείψουμε το μάταιο τούτο κόσμο. Και τότε τί;… Και τώρα τί;

Θα χρειαστεί να καθιερώσουμε μια μέρα το χρόνο, που θα γιορτάζουμε τη θνητότητά μας. Αντί να λαμβάνουμε και να βγαίνουμε προς τα έξω, θα δίνουμε και θα στρεφόμαστε προς τα μέσα. Αντί να προγραμματίσουμε πού θα πάμε για να γιορτάσουμε, ας μείνουμε σπίτι και ας το κάνουμε άνω κάτω. Πέταξέ τα όλα στο πάτωμα, άδειασε τις ντουλάπες, τα συρτάρια, τις αποθήκες. Αφιέρωσε χρόνο να δεις όλα αυτά που έχεις στον προσωπικό σου χώρο. Πράγματα που στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν τα χρησιμοποιείς. Ρούχα διπλωμένα ή κρεμασμένα στις ντουλάπες, μικροαντικείμενα, διακοσμητικά καταχωνιασμένα στο πατάρι. Ένα σωρό αντικείμενα που απλά μπουκώνουν το σπίτι. Κάνε έναν απολογισμό, βάλε στην άκρη όλα όσα πράγματι χρησιμοποιείς, χώρισέ τα από αυτά που έχεις να αγγίξεις τα τελευταία 5 χρόνια. Θα αντιληφθείς πως ελάχιστα πράγματα είναι αυτά που χρειάζεσαι. Θα συνειδητοποιήσεις, με πόσα λίγα τελικά έχει οριστεί η ζωή σου και είσαι καλυμμένος από αυτά. Θα καταλάβεις τη συσσώρευση πραγμάτων που, όσο κι αν σου κάνει εντύπωση, δημιουργούν ένα ενεργειακό μπλοκάρισμα σε εσένα καθώς η μη χρήση τους εκφράζει ενεργειακά τη στασιμότητα, το μπλοκάρισμα, το σταμάτημα της ροής.

Μάζεψε όλα αυτά τα άχρηστα για εσένα αντικείμενα και μοίρασέ τα. Δώσε τα ρούχα στους φτωχούς, σε ιδρύματα, σε δομές, κάνε ανακύκλωση τα μικροαντικείμενα που καταχώνιασες γιατί βαρέθηκες να αντικρύζεις αλλά δεν ήθελες και να πετάξεις ενώ στην ουσία είναι για πέταμα. Μπορείς να τα δώσεις σε κάποιον που ασχολείται με second hand ή σε κάποιο μικρό παζαράκι που εμπορεύεται παλαιά αντικείμενα. Θα προκαλέσεις ένα ενεργειακό ξεμπλοκάρισμα και η ροή θα ξεκινήσει και πάλι. O νόμος της Ροής, εκφράζει την ενέργεια του σύμπαντος να προσφέρει, εκεί όπου υπάρχει ροή, ακόμα περισσότερα. Εκεί όπου δημιουργείται χώρος, εκεί το φως κινείται αγγελικά!

Καθώς κάνεις όλη αυτή την οικιακή τακτοποίηση, παρατήρησε το πως είναι η δική σου ζωή. Ο δικός σου τρόπος σκέψης και τα βιώματά σου έχουν μορφοποιηθεί στο κοντινότερο για εσένα περιβάλλον. Ένα δοχείο με μπογιά είναι πάντα βαμμένο εσωτερικά. Κάπως έτσι και ο οίκος σου φέρει τα χρώματα της ψυχής σου. Ένα τακτοποιημένο σπίτι ορίζει και ένα νου καθαρό, διαυγή, δεκτικό στις αλλαγές. Αντίθετα, ένα σπίτι άνω κάτω, εκφράζει έναν αδύναμο νου, μπερδεμένο, αγχωμένο, χαμένο στις σκέψεις και την καθημερινότητα. Ένας οίκος επιφανειακά τακτοποιημένος και εσωτερικά (πχ ντουλάπες) ατακτοποίητος δηλώνει ένα νου με καταπιεσμένο παρελθόν που ακόμα κουβαλάει, και έμμεσα του επιτρέπει να επηρεάζει τη ζωή του στο τώρα. Ξεφορτώσου το παρελθόν με μια υλική εκκαθάριση που θα αποτελέσει την κωδικοποιημένη γλώσσα προς το υποσυνείδητό σου να λειτουργήσει με παρόμοιο τρόπο και να αποτινάξει από τα κατάβαθα της ψυχής σου τα βαρίδια, τα εμπόδια, τα σκοτάδια του παρελθόντος και τις δεσμεύσεις δίχως νόημα.

Η πρόβα θανάτου είναι στην ουσία η συνειδητοποίηση της ύπαρξής σου και η αποδοχή της ζωής. Αν την επόμενη μέρα πέθαινες, τί θα άφηνες πίσω σου; Πώς θα μοίραζες τον κόσμο σου σε αυτούς που θα μείνουν πίσω; Πόσα από όλα αυτά που κάνεις έχουν σημασία; Πόσα από όλα αυτά που έχεις έχουν νόημα; Πόσα από όλα αυτά που σε αγχώνουν καθημερινά, εάν εσύ εξαιτίας τους ασθενίσεις, έχουν τη βαρύτητα που τους δίνεις; Όπως και αν υπάρξουμε στο μέλλον, ή έχουμε υπάρξει στο παρελθόν, η ζωή αυτή που ζούμε τώρα είναι μοναδική και ανήκει σε εμάς. Κανείς δεν την ορίζει πέρα από εμάς. Θα επέτρεπες στη φωνή σου να σβήσει δίχως να εκφράσεις την αλήθεια σου;