Πονούν τα δέντρα κάθε που μιλάνε… τεντώνονται, χτυπιούνται, συγκρούονται, τα κορμιά τους δακρύζουν. Σκύβουν να φιλήσουν τη γη και ύστερα ξανά ορθώνονται ψηλά σαν φλόγες θερμές που πασχίζουν να αναπνεύσουν. Η φωνή τους ένα θρόισμα στη φυλλωσιά τους, ένα ράγισμα στα ξύλινα χεράκια τους. Μα στέκουν εκεί, μπήγουν τα πόδια τους βαθιά στη γη, ριζώνουν στις υγρασίες του χώματος και ρουφούν το αίμα της μάνας που τα έπλασε αποφασιστικά. Στριφογυρνούν τα φύλλα με τα χίλια στόματά τους να πάρουν ακόμα μία ανάσα, να λιαστούν άλλη μια μέρα στου ήλιου το φως. Και δεν ανησυχούν… Δεν σκύβουν για πολύ το κεφάλι. Δεν πεθαίνουν πρόωρα. Συνεχίζουν να ζουν. Εναρμονίζονται με τον άνεμο, γλυκοφιλιούνται με τον ουρανό κάθε που πέφτει μια στάλα βροχή, γίνονται στάχτη στις πύρινες γλώσσες και σαν φοίνικες γεννιούνται με άλλη μορφή. Ξέρουν πως ποτέ δεν χάνονται, αλλά τροφή γίνονται για το νέο σώμα που θα φιλοξενίσει την ψυχή τους. Και είναι πάντα εκεί. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες μορφές κι αν αλλάξουν στέκονται σθεναρά να μας θυμίζουν πού αποτύχαμε… πού αποτύχαμε σκύβοντας το κεφάλι ξεχνώντας πως κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή και κάθε νέα αρχή είναι ο θάνατος του παρελθόντος. Αν κοιτάξεις ένα δέντρο θα αντικρίσεις την αιωνιότητα του τώρα. Δεν υπάρχει τίποτα πριν ή μετά από αυτό το τώρα. Μονάχα εσύ και ένα δέντρο οδηγός-προστάτης.
mysticdetox.com 