Μεγάλωσα με μια ιδιαίτερη επαφή με τη Μητέρα Θεά όπως εμφανίζεται στην αρχαία Φοινίκη με το όνομα Ιστάρ ή Αστάρτη. Μπορώ να πω ότι είναι για εμένα αυτό που στην Ινδία αποκαλούν Iṣṭa-devatā (η μορφή του Θεού που επιλέγεις να λατρεύεις).

Η Βασίλισσα των Άστρων, προσγειώθηκε στη γαία ως ένα φλογερό άστρο και λατρεύτηκε ως «Η Μεγάλη Θεά» από τους Βαβυλώνιους, τους Φοίνικες και τους Ασσύριους. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι τα άστρα που βλέπουμε στο νυχτερινό ουρανό είναι τα παιδιά της Αστάρτης, ψυχές που δεν έχουν ενσαρκωθεί ακόμα και η Μητέρα Θεά προετοιμάζει τον ερχομό τους στη Γη. Πίστευαν ότι η Σελήνη (μορφή της Αστάρτης) περιστοιχίζεται από τα ψυχοπαίδια της στα οποία χάρισε αυτό το αστρικό σώμα.
Για πολλούς μελετητές η μορφή της Παρθένου Μαρίας προέρχεται από το αρχέτυπο της Αστάρτης και βασίζουν τη θεωρία αυτή σε αρχαία τελετουργικά εορτασμού της αναγέννησης του Ηλιακού Θεού στις 25 Δεκέμβρη. Ο Sir James Frazer στο βιβλίο του «Ο Χρυσός Κλώνος» γράφει: «Καμμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι η Παρθένος που συνέλαβε και γέννησε έναν υιό στις 25 του μήνα Δεκεμβρίου ήταν η μεγάλη Θεά της Ανατολής που οι Σημίτες αποκαλούσαν Ουράνια Παρθένο ή απλά Ουράνια Θεά».
Πέραν όμως από το ιστορικό-μυθολογικό πλαίσιο της λατρείας της Θεϊκής μητέρας, μεγάλη σημασία έχει η σημειολογία της μορφής της. Το όνομά της σημαίνει «Μητέρα των Άστρων». Η λατρεία του προσώπου της είναι ουσιαστικά μια παραδοχή ότι δεν είμαστε τίποτα λιγότερο από αστερόσκονη, άστρα φωτεινά που αιωρούμαστε στο συμπαντικό ωκεανό. Μέσα σε αυτό το σύμπαν είμαστε όλοι ΕΝΑ και όσο πιο γρήγορα αφήσουμε στην άκρη το «εγώ» μας, τόσο πιο εύκολα θα βιώσουμε αυτή την ενότητα που συμβαδίζει με το αίσθημα της ευδαιμονίας.
[…] Η αγάπη, η ομορφιά, η επαφή με τη φύση, η άνοιξη, η αναγέννηση, η δημιουργικότητα, ο έρωτας, η ερωτική επαφή, το παιχνίδι, η ευαισθησία, η έκφραση των συναισθημάτων και ο σεβασμός κάθε έμβιου όντος είναι ποιότητες της θηλυκής ενέργειας. Όταν έστω και ένα από τα παραπάνω περιοριστεί, τότε βιώνουμε αμέσως τις συνέπειες στην ψυχή μας με πόνο και απογοήτευση. Το δώρο της Μητέρας Θεάς που μας έφερε σε αυτό τον κόσμο είναι να ζήσουμε το φως της αγάπης και του έρωτα, της δημιουργίας και της έμπνευσης.
[…] Στο μονοπάτι του Άλεφ, ο άνθρωπος παύει να κινείται σε χαμηλές δονήσεις όταν αντιληφθεί την πραγματική του υπόσταση και κατανοήσει την ενότητα όλων. Όταν συνειδητοποιήσει ότι είναι παιδί των άστρων, ον φωτός και αγάπης, τότε θα έλξει υψηλές δονήσεις που θα τον παρασύρουν σε κόσμους ευδαιμονίας και πληρότητας!
