Το μάθημα του μικρού Κοτόπουλου

Να παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου. Μάθε να αφουγκράζεσαι την ύπαρξη που ανασαίνει μαζί με

εσένα. Πάντα κάτι έχει να σε διδάξει… Αν κοιτάξεις βαθιά, αν νιώσεις τον παλμό της, σαν να ακουμπάς στο στήθος της μητέρας που σε θρέφει γάλα μητρικό, θα ακούσεις τη φωνή τής Πηγής που σε καλεί να θυμηθείς. Σε πιάνει από τους ώμους, σε κοιτάζει κατάματα και αφήνει πάνω σου την πνοή της. Αρκετοί περιμένουν κάποιο Σοφό, Φωτισμένο Δάσκαλο να τους ορίσει τη ζωή, να τους διδάξει τα μυστικά της. Ψάχνουν διακαώς να ανακαλύψουν αυτό που θα τους κάνει ξεχωριστούς στο χυλό της ανθρωπότητας. Όμως, η Πηγή έχει άλλους τρόπους να σου μιλήσει. Τρόπους τόσο απλούς και καθημερινούς που συχνά απορρίπτουμε από το οπτικό μας πεδίο καθώς κολυμπάμε ανάποδα από τη ροή του ποταμού. Ο κόσμος είναι γεμάτος από Φυλακές Αγγέλους. Λένε πως οι άνθρωποι που ζουν με αγάπη και στοργή έχουν περισσότερους… Κινούνται σε ένα άλλο μήκος κύματος. Σε μια άλλη συχνότητα που σα μαγνήτης έλκει το φως. Αλλά και στο σκοτάδι ακόμα η Πηγή είναι εκεί. Δεν αφήνει τα παιδιά της. Απλά επίτρεψέ της να σου μιλήσει. Ή πιο σωστά, επίτρεψέ στο νου σου να συντονιστεί με το Νου του Θεού για να ακούσεις το γλυκό της τραγούδι. Υπάρχουν γύρω μας οι Άγγελοι της. Δεν έχουν φωτοστέφανο, ούτε φτερά. Δεν φοράνε μανδύες μυστηρίου, ούτε κρύβονται στα δάση.

Κάποτε σε μια κοσμική συνάντηση, αποχωρώντας από την πληκτική πραγματικότητα, πέρασα δίπλα από μια παρέα που συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων. Πέρασα ακριβώς τη στιγμή που ακούστηκε η παρακάτω φράση: “Η ζωή ξεκινάει εκ των έσω. Το μικρό κοτοπουλάκι όταν έρθει η ώρα να εκκολαφθεί, σπάει με το ράμφος του το αυγό από μέσα. Ραγίζει το τσόφλι και η ζωή του στο νέο κόσμο ξεκινάει. Αν το αυγό σπάσει νωρίτερα, από κάποια εξωτερική δύναμη, τότε δεν θα υπάρξει ζωή.”

Πάγωσα… Αυτό παθαίνω όποτε βιώνω μια συνειδητοποίηση επιβεβαίωσης ή ακύρωσης της σκέψης. Ένα σοκ σαν ηλεκτροπληξία πνεύματος. Προχώρησα, δεν είδα ποτέ ποιος ξεστόμισε αυτή την πρόταση. Ούτε και θα τον συναντούσα ξανά στο μέλλον. Ήταν ο άγνωστος άγγελος που εκείνη τη στιγμή, έχοντας τις κεραίες μου ανοιχτές, μίλησε στην καρδιά μου. Έτσι μιλάει η Πηγή. Μέσα από γνωστούς κι αγνώστους. Μέσα από φίλους, γονείς, συντρόφους ή πρόσκαιρους διαβάτες που δεν θα δεις ποτέ ξανά. Πίσω από μορφές που δεν έχουν σημασία. “Η ζωή ξεκινάει εκ των έσω…” Πόσο αληθινό! Πάνω σε αυτή τη φράση επέτρεψα στην Πηγή να ψιθυρίσει σαν αερικό στην καρδιά μου. Αφέθηκα στη ροή του Λόγου της και όλα τα υπόλοιπα τα αφουγκράστηκα εσωτερικά.

Ο καθένας ζει την προσωπική του αναγέννηση όταν έρθει η δική του στιγμή. Κανείς έξω από εσένα δεν μπορεί να σε οδηγήσει στη Φώτιση. Κανείς έξω από εσένα δεν έχει τη δύναμη να σε βγάλει από τη δική σου προσωρινή φυλακή. Μη βιάζεσαι. Έχουμε μάθει να δραπετεύουμε από τη ζωή. Τρέχουμε μακριά από κάθε δυσκολία αγωνιώντας να τελειώσει ο εφιάλτης. Θαρρείς και όσο πιο βαθιά βουτήξεις στη θάλασσα να ευχαριστηθείς τον όμορφο βυθό, δεν θα χρειαστεί να επιστρέψεις στην επιφάνεια για λίγο οξυγόνο… Οι δυσκολίες είναι το οξυγόνο που μας πάει λίγο πιο πέρα στη ζωή. Χωρίς αυτές μένουμε με αδούλευτα πνευμόνια να αντέξουμε στον ωκεανό της ύπαρξης. Μένουμε απαίδευτοι, μαλθακοί. Συνηθίσαμε σε μια τακτοποιημένη ύπαρξη. Όμως και η ίδια η Φύση είναι χαώδης. Αυτό που αποκαλούμε ζούγκλα μπροστά στους όμορφους κήπους , είναι η πραγματικότητα. Το χάος. Και σε αυτό πρέπει να επιβιώσουμε. Όχι να προσαρμοστούμε. Αλλά να βρούμε τις διεξόδους. Όταν έρθει ώρα. Όχι προσπαθώντας. Το μικρό κοτοπουλάκι δεν πασχίζει. Είναι σε ενότητα με τη φύση και όταν νιώσει το κάλεσμα σιγά σιγά ξετρυπώνει. Όταν έρθει η σωστή στιγμή. Η κατάλληλη ώρα. Οι αρχαίοι έλεγαν πως “ωραίο” είναι αυτό που έρχεται στην ώρα του. Νωρίτερα ή αργότερα είναι κάτι άλλο…

Αφήνομαι στη ροή δίχως να προσδοκώ ανάσταση νεκρών. Αυτό που είναι να έρθει, θα έρθει καθώς κολυμπώ στο ρεύμα της ζωής. Καθώς παρατηρώ την ύπαρξη μου, καθώς έχω επίγνωση της κάθε μου ανάσας και κίνησης. Και τότε, έχοντας βουτήξει βαθιά στην ουσία μου, σιγά σιγά σκαλίζω να μπει λίγο φως. Ελάχιστο στην αρχή. Αλλά θα φωτίσει αυτό που έβλεπα στα σκοτάδια. Αυτό το φως θα γεμίσει και θα κάνει πιο ισχυρό το δικό μου κέλυφος. Θα συγκολλήσει τα θραύσματα σαν την τεχνική κιντσούγκι*. Το τσαλακωμένο παρελθόν μου θα είναι η νέα μου ισχυρή πανοπλία. Παύω να προσπαθώ. Η προσπάθεια είναι μονάχα μια θεατρική μίμηση αυτού που θέλει να πετύχει η σκέψη. Όταν προσπαθώ να ζήσω βγαίνοντας από το ποτάμι ζω διπλή ζωή. Είμαι το ψάρι που σπαρταρά μιμούμενο ένα ζώο της στεριάς. Αν δεν ζήσω τα στάδια εξέλιξης που θα με οδηγήσουν σε μια άλλη εκδοχή του εαυτού μου δεν θα μπορώ να πάρω ανάσα. Όλα αλλάζουν. Η ψευδαίσθηση είναι αυτή της μονιμότητας. Τα πάντα χορεύουν σε έναν αιώνιο σπειροειδή χορό. Χορεύοντας κι εγώ μαζί, είμαι δεκτικός στις φωνές της Πηγής μου μέσα από εικόνες και τυχαία ακούσματα. Ο Δάσκαλος είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Είναι η ύπαρξη που ανασαίνει αιώνια.

Με Αγάπη,
Νικήτας

 

*Η τεχνική Κιντσούγκι (Kintsugi), σημαίνει χρυσός και σύνδεση. Πρόκειται για μια Ιαπωνική τεχνική με την οποία επιδιορθώνονται τα σπασμένα κεραμικά αντικείμενα προσθέτοντας μείγμα από χρυσό, ασήμι ή πλατίνα! Αν κοιτάξουμε σε βάθος το νόημα και τη φιλοσοφία που υπάρχει πίσω από το kintsugi μπορούμε να δούμε με άλλη οπτική τις δυσκολίες που παρουσιάζονται στη ζωή μας.