Υπήρχε κάποτε μία μικρή σταγόνα νερού που την έλεγαν Δροσοσταλίδα. Μάτια δεν είχε μα έβλεπε τα πάντα. Όχι μόνο έβλεπε αλλά, διάφανη και στρογγυλή καθώς ήταν σαν κρυστάλλινη σφαίρα, επέτρεπε στους άλλους να δουν μέσω αυτής τον κόσμο σε μεγέθυνση. Της άρεσε να νιώθει το κάθε τί που φιλούσε καθώς έπεφτε από τα σύννεφα. Λιαζόταν επάνω σε φυτά, κυλούσε χαρούμενη σε βράχια, άπλωνε το σωμα της στη γη και χανόταν στο φως του ήλιου.
Κάθε της γέννηση και ένας νέος κόσμος. Πότε ερχόταν μόνη και πότε κολυμπούσε σε υδάτινες ροές μαζί με τις αδερφές της. Προσγειωνόταν με φόρα σαν δάκρυ Θεού και ξυπνούσε ξανά αναγνωρίζοντας το νέο της περιβάλλον. Ποτέ δεν είχε την ίδια μορφή, μα μέσα της, σε τοσο δα μικρά κομμάτια, που ανθρώπου μάτι δεν μπορεί να διακρίνει, μετέφερε το παρελθόν της. Κουβαλούσε ουσίες του προηγούμενου κόσμου της που έδιναν ζωή στη νέα γη που κατοικούσε. Χαιρόταν γιατί ήξερε το σκοπό της. Γνώριζε βαθιά μέσα της πως γεννιέται και ξαναγεννιέται, χωρίς ποτέ αληθινά να πεθαίνει, δίνοντας λίγη περισσότερη ζωή στον κόσμο. Λίγο περισσότερο φως. Ήταν η φωνή του Θεού στη γη…
Βαθιά μέσα μας φέρουμε ένα θησαυρό πολύτιμων ουσιών, αγάπης, φωτός, θεραπείας… Έγραψα αυτό το βιβλίο επιθυμώντας να εκφράσω αυτή την ιδιότητα της Δροσοσταλίδας. Αν έστω και ένα ελάχιστο κατάφερα να εισχωρήσω στο νου του αναγνώστη και να αφυπνίσω «κάτι», τότε ο ρόλος μου σαν Μύστης του Άλεφ έχει ολοκληρωθεί. Αν σε κάποιο σημείο ο αναγνώστης έπιασε τον εαυτό του να «θυμάται» τις ουσίες του παρελθόντος που φέρει μέσα του, την αγάπη που καλείται να γνωρίσει και να εκφράσει, τότε ας κτίσει εκεί για να αλλάξει και να εξελιχθεί πνευματικά. Ας γίνει διάφανος, σαν τις δροσοσταλίδες και ας μοιραστεί τη ζωή με την πλάση που ανασαίνει τον ίδιο αέρα με αυτόν.
Ο κόσμος αλλάζει και μια νέα γη γεννιέται. Μια γη με περισσότερο φως, λιγότερο σκοτάδι, μεγαλύτερη επίγνωση και ελεύθερη αγάπη. Εύχομαι αυτή η αγάπη να είναι η σπίθα της δημιουργίας για κάθε τι νέο και φωτεινό.
Με Αγάπη,
Νικήτας
mysticdetox.com 