Τι είναι η Θεραπεία

Κατοικούμε σε ένα σώμα που κάποτε πεθαίνει. Σε ένα σώμα που πληροί όλες τις προϋποθέσεις ώστε να βιώσουμε την ενσάρκωσή μας όπως χρειάζεται για να εξελιχθούμε στην αιωνιότητα. Είμαστε η ενσαρκωμένη μορφή της θεϊκής συνειδητότητας.

Ο οίκος της ψυχής μας, το πανέμορφο αυτό σώμα μπορεί να ασθενήσει, να αρρωστήσει, να ακρωτηριαστεί, να δεχθεί κάθε είδους βία ή καταπίεση. Υπάρχουν άνθρωποι με προβλήματα υγείας και σωματικές αδυναμίες εκ γενετής, γεννιούνται άνθρωποι υγιείς που στην πορεία ασθενούν ή βρίσκονται αντιμέτωποι με σοβαρά ατυχήματα ή ανίατες ασθένειες. Κανείς δεν μας δίνει την επιλογή του να αποφύγουμε μια τέτοια «κακή» τύχη. Κανείς, δεν μπορεί να μας υποσχεθεί αποκατάσταση, ίαση, υγεία.

Υπάρχει μια παγίδα στις ενεργειακές θεραπείες που μου πήρε χρόνια να την αντιληφθώ. Πολλοί θεωρούν ότι αν στραφούν σε κάτι «μεταφυσικό», κάτι που έχει περιγραφεί ως «φωτεινό», «συμπαντικό» ή «εκ θεού εκπορευόμενο» θα βρουν την ίαση που ψάχνουν. Έχουν αναδειχθεί περιπτώσεις όπου μια σειρά συνεδριών Ρέικι, για παράδειγμα, έχουν βελτιώσει κατά πολύ την κατάσταση υγείας ενός ατόμου που ταλαιπωρείται από κάποιο χρόνιο νόσημα. Λαμπρές θεραπείες που δείχνουν τη δύναμη της αυτοΐασης και της πίστης στην προσωπική δύναμη, τη θεϊκή πνοή όπως μου αρέσει να τη λέω, όχι του θεραπευτή αλλά του θεραπευόμενου καθώς αυτός ουσιαστικά πραγματοποιεί τη θεραπεία.

«Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.»
(Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε, «Ἔχε θάρρος, κόρη μου, ἡ πίστις σου σὲ ἔσωσε, πήγαινε εἰς εἰρήνην».)
Κατά Λουκάν, Η’, 41-56

Παρόλο λοιπόν που έχουν υπάρξει περιπτώσεις θεαματικής βελτίωσης στην αποκατάσταση της υγείας ατόμων που ήρθαν σε επαφή με κάποια ενεργειακή θεραπεία, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Ας μην ξεχνάμε ότι όλες οι ενεργειακές θεραπείες, είναι συμπληρωματικές θεραπείες που δρουν κυρίως σε ψυχικό – πνευματικό επίπεδο.

Τί είναι όμως η θεραπεία; Τί καλείται ο κάθε άνθρωπος να θεραπεύσει;

Αν δεν είμαστε το σώμα αλλά η ψυχή που κατοικεί σε αυτό, αιώνια φωτεινά όντα που στην πορεία του ταξιδιού του φωτός  βιώνουμε ένα κύκλο ενσαρκώσεων με μόνο σκοπό στην αιωνιότητα να πλησιάσουμε περισσότερο την Πηγή, τί καλούμαστε να θεραπεύσουμε σε μια προσωρινή ενσάρκωση; 

Ζώντας κατά καιρούς με ανθρώπους που υπέφεραν από κάποιο «χτύπημα» της μοίρας, έθετα πάντα αυτή την ερώτηση μέσα μου. Όταν διαλογίζεσαι, όταν κλείνεις τα μάτια και θέτεις τις ερωτήσεις σου εσωτερικά, αν μείνεις στη σιωπή θα νιώσεις την απάντηση. Αυτό που «άκουσα» λοιπόν, αυτό που ένιωσα σε έναν τέτοιο διαλογισμό ήταν το εξής:

«Η ζωή συμβαίνει. Η ύπαρξη είναι αιώνια. Ήταν, είναι και θα είναι. Η θεραπεία που αναζητάς είναι η αλλαγή συνειδητότητας. Συμφιλιώσου με όλα όσα συνεπάγεται μια ενσάρκωση. Αποδέξου τις καταστάσεις όπως είναι και βρες το φως μέσα από αυτές. Είτε γίνεις καλά, όπως θεωρείς εσύ το «καλά» είτε όχι, έλα σε επαφή με τον εσωτερικό σου κόσμο, μάθε για τον θεϊκό σπινθήρα που κατοικεί μέσα σε κάθε έμβιο ον. Όλα συμβαίνουν σαν πρόκληση να αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου. Μπορείς να σε αγαπήσεις μη υγιή; Μπορείς να αγαπήσεις τον πλησίον σου που ταλαιπωρείται; Ουσιαστική θεραπεία είναι το θαύμα της εσωτερικής μεταμόρφωσης. Ύστερα από κάποιο «χτύπημα» της μοίρας, πάντα θα είσαι κάποιος άλλος. Θεραπεύσου με το να γίνεις κάποιος άλλος που ακτινοβολεί εσωτερικό φως. Κάποιος άλλος που παρόλα αυτά συνεχίζει να αγαπά και αγαπά περισσότερο».

Έμεινα για λίγο ακόμα στη χαλάρωση αυτής της φωτεινής αποκάλυψης… Ανοίγοντας τα μάτια θυμήθηκα ξαφνικά μια ιστορία που είχα ακούσει πριν λίγα χρόνια.

Ζούσε μια γυναίκα στον τόπο μου που μεγάλωνε ένα κορίτσι με σύνδρομο down. Θα ήταν γύρω στα 70 αυτή και περίπου 40 ετών η κόρη της, όταν μιλώντας σε μια εκδήλωση για τα άτομα που γεννήθηκαν με μια χρωμοσωμική ανωμαλία είπε τα παρακάτω λόγια που από τότε τα κρατάω στην καρδιά μου:

«Η δυσκολία είναι στην αποδοχή και την αγάπη. Αποδοχή του εαυτού σου που έφερες στον κόσμο ένα πανέμορφο πλάσμα που θα δυσκολευτεί στο μέλλον του, αποδοχή του πλάσματος αυτού, μιας πανέμορφης ύπαρξης που δεν είναι αυτό που ονειρευόσουν ξεκινώντας τη δική σου οικογένεια αλλά και η αποδοχή του κόσμου προς τον άνθρωπο που μεγαλώνεις. Όταν η Κατερίνα ήταν μικρή, δεν την έκανε κανείς παρέα στο σχολείο. Μονάχα η Μαρία. Μια μικρόσωμη κοπελίτσα, ευγενική, καλοσυνάτη που είχε μάθει από νωρίς να αγαπά. Την αγάπη τη μαθαίνεις. Η Μαρία έγινε κολλητή της κόρης μου και αυτό μου έδινε ιδιαίτερη χαρά. Υπήρχε κάποιος, πέρα από την οικογένειά της, που ήταν εκεί για το παιδί μου. Από όλα τα παιδιά, η Μαρία ήταν το μόνο άτομο που δεν είχε πρόβλημα να κάνει παρέα με ένα «καθυστερημένο» όπως την έλεγαν κοροϊδευτικά στην παιδική τους ανωριμότητα. Τα χρόνια πέρασαν, η Μαρία έφυγε έξω για σπουδές, παντρεύτηκε και έκανε τη δική της οικογένεια. Πρόσφατα έμαθα ότι γέννησε ένα όμορφο αγοράκι, με σύνδρομο down. Η Μαρία ήταν έτοιμη. Δεν χρειάστηκε να μάθει να αγαπά. Ο Θεός έστειλε αυτό το πλάσμα στη Μαρία για να αγαπηθεί. Ο Θεός έστειλε σε εμένα την κόρη μου για να μάθω να αγαπώ. Η Αγάπη είναι η θεραπεία που βρήκα μέσα μου και τύλιξα με το φως της το παιδί μου. Χωρίς να άλλαξε κάτι, θεραπεύτηκα και εγώ και η κόρη μου.»

Θεραπεία, λοιπόν, είναι η εσωτερική μεταμόρφωση επίγνωσης, αποδοχής, συμφιλίωσης και αγάπης. Ο κόσμος χρειάζεται ανθρώπους φωτεινούς, που ακτινοβολούν θείο φως. Ας θυμώσουμε λιγότερο με τα «χτυπήματα» της μοίρας και ας βρούμε χώρο για περισσότερη αγάπη. Aυτή η αγάπη είναι το καύσιμο που έλκει τη θεραπεία και σε φυσικό επίπεδο.

Με Αγάπη,
Νικήτας