To μάθημα του Σαλιγκαριού

Στενεύει ο κλοιός όταν χρειαστεί να ανακτήσουμε την επαφή με τον εαυτό μας. Έρχεται η ώρα που μας αναγκάζουν οι συνθήκες, για να επιβιώσουμε, να στραφούμε εντός. Να παραμείνουμε εκεί μονάχοι, απομονωμένοι για όσο χρειαστεί. Και ύστερα πιο ισχυροί βγαίνουμε δειλά στην αρχή και κάνουμε τα πρώτα μας βήματα στη ζωή για άλλη μια φορά.

«Να παρατηρείς τη φύση» μου έλεγε ο Δάσκαλός μου «η Ιερή Γραφή του Θεού κρύβεται εκεί. Δεν χρειάζεται να τη διαβάσεις και να την απομνημονεύσεις. Βρίσκεται παντού μέσα στη μητέρα φύση, στα δέντρα, στις πέτρες, στα ζωντανά, στα άστρα. Μόνο να σιωπήσεις πρέπει. Να ανοίξεις διάπλατα τα μάτια της ψυχής σου και να δεις, να αφουγκραστείς τα σημάδια.» Αν μείνεις με επίγνωση μέσα στη φύση και παρατηρήσεις την ύπαρξη θα λάβεις την απάντηση της Πηγής που σε ενθαρρύνει να θυμηθείς.

Συνάντησα ένα σαλιγκάρι σε μια μωβ πετούνια το πρωί. Το πλησίασα, το κοίταξα, το άφησα να μου μιλήσει. Είδα στο σώμα του το σύμβολο του μονοπατιού μου. Μια σπείρα είναι το σπίτι του. Κι αυτό ευάλωτο κρύβεται βαθιά στις στροφές της. Μοιάζει να ασφυκτιά καθώς χώνεται βαθιά στις στροφές που στενεύουν. Για να προστατευθεί από τον «εχθρό» μαζεύεται, μικραίνει, συσπειρώνεται στους στενούς διαδρόμους του σπιτιού του. Τα μάτια του είναι στραμένα στο κέντρο του και εκεί βιώνει ασφάλεια. Ολόκληρη η ύπαρξή του είναι εστιασμένη εσωτερικά αλλά έχει απόλυτη επίγνωση των εξωτερικών αλλαγών.

Αυτή η ενδοσκόπηση το κάνει να αντιλαμβάνεται καλύτερα τις δονήσεις του περιβάλλοντός του. Μένει εκεί όσο χρειάζεται και ύστερα δειλά ξεπροβάλει στον έξω κόσμο. Συγκεντρώνει τις δυνάμεις του και με τις πρώτες σταγόνες βροχής βγαίνει προς τα έξω. Είναι απαραίτητο πλέον να ρισκάρει, να εκτεθεί για να κινηθεί, να αλλάξει μέρος, να ζήσει. Έμεινε όσο χρειαζόταν κλεισμένο στην ιερή του σπείρα και τώρα πρέπει να ζήσει. Βγαίνει, σέρνεται, αφήνει το σάλιο του στο πέρασμά του. Αυτό το σάλιο που γυαλίζει στο φως του ήλιου και της σελήνης είναι το σημάδι πως ένα σαλιγκάρι ρίσκαρε, σύρθηκε και έζησε. Αν μείνει μόνιμα κλεισμένο και φοβισμένο μέσα στο κέλυφός του θα ψοφήσει. Αν πάλι παραμένει συνεχώς έξω μην έχοντας επαφή με το κέντρο του σίγουρα θα χάσει τον εαυτό του, θα παρασυρθεί, θα κινδυνεύσει. Έχει μάθει να κινείται μέσα και έξω κι αυτή η ισορροπία του δίνει ισχύ. Έχει μάθει να επιστρέφει πάντα στο κέντρο του.

Αυτό είναι το μάθημα του σαλιγκαριού. Την επόμενη φορά που θα βρεθείς στην αγκαλιά της μάνας φύσης ψάξε τα σημάδια της Πηγής. Δες το σαν πρόκληση για το δικό σου μονοπάτι.

Με Αγάπη,
Νικήτας

_______________________________________

Photo: Το σαλιγκάρι στην πετούνια, Άνοιξη 2019